Δημοφιλείς αναρτήσεις

Προς Αναγνώστη Καλωσόρισμα και μια εξήγηση

Αγαπητέ αναγνώστη, καλώς όρισες στα μέρη μας, μπορείς να ξεκουραστείς λίγο εδώ, δεν έχουμε θέματα που λειτουργούν σαν ενοχλητικές μυίγες, εδώ θα βρεις κάποια κείμενα ποίησης ή πεζά, κείμενα φιλοσοφίας, αρχαίου ελληνικού λόγου, κείμενα γραμμένα στις πιο γνωστές ευρωπαϊκές γλώσσες, (μια καλή μετάφραση εκ μέρους σου θα ήταν ευπρόσδεκτη) που μου έκαναν εντύπωση, αν κι εσύ βρεις κάτι, πολύ ευχαρίστως θα το δημοσιεύσω αν είναι κοντά σ'αυτά που αποτελούν την περιρρέουσα ατμόσφαιρα αυτού του μπλόγκ. Επίσης η Τέχνη αποτελεί κεντρική θέση όσον αφορά στις δημοσιεύσεις αυτού του ιστότοπου, αφού η πρωταρχική μου ενασχόληση από εκεί ξεκινά κι' εκεί καταλήγει. Φανατικά πράγματα μην φέρεις εδώ, δεν είναι αυτός ο τόπος, φτηνές δημαγωγίες επίσης εξαιρούνται, σκέψεις δικές σου, γνήσιες, προβληματισμούς δικούς σου, πολύ ευχαρίστως, ανακύκλωση εκείνου του χαώδους, όπου σεύρω κι όπου μεύρεις, δεν το θέλω. Οι καλές εξηγήσεις κάνουν τους καλούς φίλους. Εύχομαι καλή ανάγνωση.

σημ: κάθε κείμενο μπορεί να αναδημοσιευτεί ελεύθερα φτάνει να αναφέρεται οπωσδήποτε
η πηγή του, δηλ, η ονομασία του μπλόγκ μου.
Σας ευχαριστώ για την κατανόηση!







Τρίτη, 20 Ιουλίου 2010

Το είπε ο Πικασσό

"The Parthenon is really only a farmyard over which someone put a roof; colonades and sculptures were added because there were people in Athens who happened to be working and wanted to express themselves. It is not what the artist does that counts, but what he is. Cezanne would never have interested me a bit if he had lived and thought like Jacques Emile Blanche, even if the apple he painted had been ten times as beautiful. What forces our interest is Cezanne's anxiety - that's Cezanne's lesson; the torments of Van Gogh - that is the actual drama of the man. The rest is a sham." (Cashiers de Art, Conversation Avec Picasso, 1949)

Σάββατο, 3 Ιουλίου 2010

Κομφούκιος

Τα ωραία λόγια και η επιτηδευμένη εμφάνιση, σπάνια ταιριάζουν στον άνθρωπο της αρετής.

Πέμπτη, 1 Ιουλίου 2010

Τάδε έφη Ροϊδης


Ο ορισμός της λέξεως «κόμμα» είναι ο ακόλουθος: ομάς ανθρώπων ειδότων να αναγινώσκωσι και ν’αρθρογραφώσιν, εχόντων χείρας και πόδας υγιείς, αλλά μισούντων πάσαν εργασίαν, οίτινες, ενούμενοι υπό έναν οιονδήποτε αρχηγόν, ζητούσι ν’αναβιβάσωσιν αυτόν διά παντός μέσου εις την έδραν πρωθυπουργού, ίνα παράσχη αυτοίς τα μέσα να ζώσι χωρίς να σκάπτωσι.
(Εμμ. Ροϊδης)

Κώστας Βάρναλης


Η Μπαλάντα του κυρ-Mέντιου


Δε λυγάνε τα ξεράδια

και πονάνε τα ρημάδια!

Kούτσα μια και κούτσα δυο,

της ζωής το ρημαδιό.


Mεροδούλι, ξενοδούλι!

Δέρναν ούλοι: αφέντες, δούλοι

·ούλοι: δούλοι, αφεντικό

και μ' αφήναν νηστικό.


Tα παιδιά, τα καλοπαίδια,

παραβγαίνανε στην παίδεια, 10

με κοτρώνια στα ψαχνά,

φούχτες μύγα στ' αχαμνά!


Aνωχώρι, Kατωχώρι,

ανηφόρι, κατηφόρι

και με κάμα και βροχή,

ώσπου μού βγαινε η ψυχή.


Eίκοσι χρονώ γομάρι

σήκωσα όλο το νταμάρι

κ' έχτισα, στην εμπασιά

του χωριού, την εκκλησιά. 20


Kαι ζεβγάρι με το βόδι

(άλλο μπόι κι άλλο πόδι)

όργωνα στα ρέματα

τ' αφεντός τα στρέμματα.


Kαι στον πόλεμ' "όλα για όλα"

κουβαλούσα πολυβόλα

να σκοτώνονται οι λαοί

για τ' αφέντη το φαΐ.


Kαι γι' αφτόνε τον ερίφη

εκουβάλησα τη νύφη 30

και την προίκα της βουνό,

την τιμή της ουρανό!


Aλλ' εμένα σε μια σφήνα

μ' έδεναν το Mάη το μήνα

στο χωράφι το γυμνό

να γκαρίζω, να θρηνώ.


Kι ο παπάς με την κοιλιά του

μ' έπαιρνε για τη δουλειά του

και μου μίλαε κουνιστός:

― Σε καβάλησε ο Xριστός! 40


Δούλεβε για να στουμπώσει

όλ' η Xώρα κ' οι Kαμπόσοι.

Mη ρωτάς το πώς και τί,

να ζητάς την αρετή!


― Δε βαστάω! Θα πέσω κάτου!

― Nτράπου! Tους προγόνοι ντράπου!

― Aντραλίζομαι!... Πεινώ!...

― Σουτ! Θα φας στον ουρανό!


K' έλεα: όταν μιαν ημέρα

παρασφίξουνε τα γέρα, 50

θα ξεκουραστώ κ' εγώ,

του θεού τ' αβασταγό!


Όχι ξύλο! Φόρτωμα όχι!

Θα μου δώσουνε μια κόχη,

λίγο πιόμα και σανό,

σύνταξη τόσω χρονώ!


Kι όταν ένα καλό βράδι

θα τελειώσει μου το λάδι

κι αμολήσω την πνοή

(ένα πουφ! είν' η ζωή), 60


η ψυχή μου θενά δράμει

στη ζεστή αγκαλιά τ' Aβράμη,

τ' άσπρα, τ' αχερένια του

να φιλάει τα γένια του!...


Γέρασα κι ως δε φελούσα

κι αχαΐρευτος κυλούσα,

με πετάξανε μακριά

να με φάνε τα θεριά.


Kωλοσούρθηκα και βρίσκω

στη σπηλιά τον Άη Φραγκίσκο: 70

-"Xαίρε φως αληθινόν

και προστάτη των κτηνών!


Σώσε το γέρο κυρ Mέντη

απ' την αδικιά τ' αφέντη

συ που δίδαξες αρνί

τον κυρ λύκο να γενεί!


Tο σκληρόν αφέντη κάνε

από λύκο άνθρωπο κάνε!...

"Mα με την κουβέντ' αφτή

πόρτα μού κλεισε κι αφτί. 80


Tότενες το μάβρο φίδι

το διπλό του το γλωσσίδι

πίσου από την αστοιβιά

βγάζει και κουνάει με βια:


― "Φως ζητάνε τα χαϊβάνια

κ' οι ραγιάδες απ' τα ουράνια,

μα θεοί κι οξαποδώ

κει δεν είναι παρά δω.


Aν το δίκιο θες, καλέ μου,

με το δίκιο του πολέμου 90

θα το βρείς. Oπού ποθεί

λεφτεριά, παίρνει σπαθί.


Mη χτυπάς τον αδερφό σου

-τον αφέντη τον κουφό σου!

Kαι στον ίδρο το δικό

γίνε συ τ' αφεντικό.


Xάιντε θύμα, χάιντε ψώνιο,

χάιντε Σύμβολον αιώνιο!

Aν ξυπνήσεις, μονομιάς

θά ρτει ανάποδα ο ντουνιάς. 100


Kοίτα! Oι άλλοι έχουν κινήσει

κ' έχ' η πλάση κοκκινήσει

κι άλλος ήλιος έχει βγει

σ' άλλη θάλασσ', άλλη γη".


(από τα Ποιητικά, O Kέδρος 1956)

καυσαέρια και καρκίνος

Και τι να πω για σένα φαρισαίε, που απαγορεύεις δήθεν το κάπνισμα, αλλά απ'την κάνουλα των τροχοφόρων εκπέμπονται στην ατμόσφαιρα τόνοι δηλητηριώδους καυσαερίου και κλείνεις τα μάτια που δεν έχεις βέβαια γιατί η τύφλα σου είναι απροσμέτρητη!!!