ΜΙΚΡΟΚΕΙΜΕΝΑ

ΑΗΣ ΓΙΑΝΝΗΣ

Μέρες του 1955

Η ενορία εκείνη ήτο ακόμη πολύ φτωχική.γειτνίαζε με το εργοστάσιο κουμπιών το λεγόμενο κομποποιείο όπου η μητέρα πήγε να δουλέψει πρώτη φορά στη ζωή της έξω απ΄το σπίτι.δεν θυμάμαι αν άντεξε μια βδομάδα ή ένα μήνα.είχαμε νοικιάσει δυο απ΄εκείνες τις κάμαρες που ήτανε τότε κτισμένες γι αυτό το σκοπό γιατί δεν λογιάζονταν για σπίτια αλλά κάτι κατώτερο ας πούμε.ετσι σκέφτομαι τώρα που το γράφω ύστερ΄από εξήντα τόσα χρόνια.έξω απ΄το δωματιάκι είχε μικρή αυλή κι εκείνος πάρκαρε το ποδήλατό του και νομίζω το αλυσόδενε γι ασφάλεια.πάντα το κλέβαμε και κάναμε τις πρώτες μας βόλτες και τσακιζόμασταν αλλά το τσακίζαμε κι εκείνο.το παιρνε και το ηλεκτροκολλούσε, θάχε κάποιο φίλο, δεν ξέρω και τόφερνε πίσω.ξανά εμείς να το ροβολάμε και να το χαλάμε.κάπου εκεί κοντά στο μεγάλο δρόμο, ήταν ένας μεγάλος ευκάλυπτος στην κούρβα. Μια μέρα έπεσε επάνω του ένα καμιόνι στοίβα στρατιώτες εγγλεζους και τσακίστηκε, είχε αναποδογυριστεί κι ακούγαμε τα βογγητά τους.δεν είναι όπως όταν μεγαλώσεις. Εκείνη την εποχή δεν μας ενοιαζε δεν θυμάμαι να λυπόμαστε ιδιαίτερα.ίσως γιατί ήτανε κατακτητές,δεν ξέρω.μερικά παιδιά της ηλικίας μου, μπασμένα, πήγαν και τους μάζευαν τα όπλα.

Με τον πατέρα δεν παιρνούσαμε καλά.η μητέρα γνώρισε εκεί μια γυναίκα ίσως προσφυγούλα,είχε και τότες πρόσφυγες, τώρα από ποιο πόλεμο θα σας γελάσω.δεν μας ένοιαζε, δεν είχαμε περιέργεια να μάθουμε. Αντάλλαζαν μαγειρικές γνώσεις κι η μια βοήθαγε την άλλη.με τα παιδιά της κάναμε παρέα, και μια μέρα μας ήρθε η ιδέα και βάλαμε φωτιά σε κάτι  χαρτιά μέσα στην μια κάμαρη.πήγαμε να τη σβύσουμε με την εφημερίδα κι αυτή φούντωνε.εκείνοι πετάχτηκαν κι έφυγαν απ΄το παράθυρο.έμεινα και την έσβυσα δεν θυμάμαι πως.υπήρχαν συμμορίες στη γειτονιά.μερικά άλλα παιδιά οχυρώνονταν όπως σε οδοφράγματα και μας έρριχναν πέτρες.θα μπορούσαν να μας άνοιγαν το κεφάλι.τότε κουβαλούσαν τον άμμο από τη θάλασσα με το κάρρο.ήταν ένας λίγο πιο πάνω και τον κουβάλαγε.θυμαμαι επίσης μια μεγαλόσωμη ασουλούπωτη γυναίκα που γύριζε και της έδιναν πράματα.τάβαζε μεσα απ΄τα ρούχα της, ακόμα και τα βούτυρα.δεν είχε τότε τσάντες πλαστικές και η μόλυνση του περιβάλλοντος ελάχιστη.ό,τι μας ήταν άχρηστο το ρίχναμε στη θάλασσα αλλά πλαστικά δεν υπήρχαν.βέβαια θυμάμαι κάποια πρωϊνά που επέπλεαν στην επιφάνεια της θάλασσας εκεί στο τέλος του τοτινού μώλου πράγματα και ξιμαρισιές.αυτό ήταν όλο.σιχαινόσουν λιγάκι και παρακάτω τα νερα των εργοστασίων της ΚΕΟ και της ΚΕΑΝ, έπεφταν κι αυτά και κατέληγαν εκεί. Τα φώτα που αντανακλώντο στα νερά,με έκαναν να θέλω να γίνω ζωγράφος να τα ζωγραφίσω όπως ο βαν γκογκ.σπούδασα ζωγραφική,αλλά ουδέποτε ζωγράφισα φώτα αντανακλωμενα στα νερά όπως ο βαν γκογκ ή ο μονε στη γαλλία...

ΠΟΙΗΣΗ

Κώστας Σοφιανός


ΠΕΤΡΩΝΙΟΣ


Όχι μόνο δεν επέτρεψε
στο Νέρωνα
ν’ απλώσει χέρι απάνω του
μα
ούτε στο Θάνατο δεν καταδέχτηκε να πάει.
Άλυπος, αόργητος, αρρενικός
κάλεσε γύρω του συμπότες
διέταξε: φώτα
εδέσματα
αυλούς
κ’ ενώ οι παίδες γέμιζαν τους κύλικες
πήρε το μαχαίρι˙
το σίδερο δίστασε- εκείνος όχι
το νερό ταράχτηκε- εκείνος καθόλου
οι φίλοι είπαν μη- εκείνος δεν είπε τίποτα
με μια κίνηση έκοψε τις φλέβες
-δίχως να κόψει την κουβέντα-
και γύρεψε κρασί.
Το κύπελλο έκανε κύκλο,
κάποιος πέταξε ένα πείραγμα,
εκείνος το γύρισε πίσω,
μάλωσε για κάτι ασήμαντο τον υπηρέτη
και
συνέχισε ν’ ανοίγει και να κλείνει την πληγή
αφήνοντας το Θάνατο να περιμένει
σαν αχθοφόρος- έξω.
Κανείς δεν τόλμησε να προσέξει
τη χλωμάδα π’ απλωνόταν σιγά- σιγά
στ’ αγαπημένο πρόσωπο.
Φρούτα και γέλια ζωντάνευαν τα στόματα
κι όταν το αίμα σώθηκε
κι ο Πετρώνιος ανεχώρησε
και μπήκε ο Θάνατος
-να διεκδικήσει το κουφάρι-
μόνον οι φλόγες των πυρσών
δεν μπόρεσαν να κρατηθούν
κι άρχισαν να τρέμουν.

ΠΟΙΗΣΗ

Το Βουνό

"Ne mutlu Türküm diyene"

 

Τα πέντε δάκτυλά του κρέμονται νεκρά

Κάθε σταγόνα αίμα στάζει στην καρδιά μας

Κι ο Διγενής; Πού νάναι ο Διγενής; Άραγε

Θα ξυπνήσει κάποια μέρα;

Πάρε τον τούρκο απ΄την πλάτη σου ωρέ

Φωνάζει ο ποιητής απελπισμένος

«Ανασήκωσε την πλατη κι απόσεισέ τους»

 Ως νάχε αυτιά κι ακούει το Βουνό

Ως νάχε χέρια να κουνήσει

  Ως νάχε θέληση δική του το βουνό

Κι όλο τον κόσμο να ταρακουνήσει

Ήταν καιροί και διάβηκαν που τραγουδούσανε

Την τόλμη εκείνων των αντρών

Που ζούσαν φύλακες στις άκρες των ακρών

Τώρα σφαδάζει ο πετεινός σφαμένος

Με το κεφάλι του να καμπουρα γαίμα καυτό

Και το τρελό του σώμα να σβουρίζει...

ΠΟΙΗΣΗ

ΑΠΟΚΑΘΗΛΩΣΗ

 

Ήσουν αρχαίο μαυσωλείο

από γρανίτη κι άντεχες

στις καταιγίδες στις βροχές

στα χιόνια.

Τώρα που πέρασαν κείνα τα

Χρόνια

Έγειρες κι έπεσες  

μες τα βορβόπηλα

μέσα στις λάσπες

Και τα σκατά.

ΠΟΙΗΣΗ

ΑΝΤΙΡΡΗΣΗ

 

Η καμπύλη ενέχει την ανωφέρεια

Και την κατωφέρεια εγγενώς

οδός άνω κάτω μία και ωυτή

έφθέξατο ο σκοτεινός φιλόσοφος

όμως τα χείλη σου ιδιαζόντως

φέρουν αμυδρώς μείγμα καμπύλης

Και άλικου αίματος.

το σώμα σου δε

 απέραντος

κάμπος στάχυα θερισμένα

πριν ακομα ο βικέντιος

παραφρονήσας τραβήξει

τελειωτικά τη σκανδάλη

ΠΟΙΗΣΗ

ΤΗΛΕΜΑΧΟΣ ΚΑΝΘΟΣ

 

 

Επί του παρόντος προτίθεμαι να ησυχάσω

Εξ΄άλλου ποιος μας λαμβάνει υπ΄όψη κι εμάς

Τους πληβείους.στο περιθώριο μια ζωή κι ο Κάνθος να λέει κάθε φορά που εκθέτουμε

Πανηγύρια κάνουμε μόνοι μας.σωστά κύριε

Κάνθο.ζούμε τις ψευδαισθήσεις μας φτάνει να υπάρχουν άνθρωποι να τις μοιραζόμαστε.

Έβρεξε τότε τα μαλλιά του θυμάμαι ο φίλος μου αν και γηραιός,  κτενίστηκε και μούστησε την έκθεση.γιατί μια έκθεση πρέπει να στηθεί

Ωραία για να έχει ενδιαφέρον.εκείνος ο άνθρωπος ο νηφάλιος αίφνης μετεμορφώθη

Καθώς συσχέτιζε αποστάσεις αντιθέσεις ισο

Ζυγιάσματα.άγιος άνθρωπος.εντούτοις μερικοί είχαν τον πικρό το λόγο για ελόγου του. η μνησικακία δεν είναι μια αρρώστεια

Όλως διόλου άγνωστη στην εποχή μας.

Μερικοί που γαμάνε φαίνονται πιο υγιείς

Απ΄τους υπόλοιπους. και δεν υποφέρουν

Απ΄την συγκεκριμένη ψυχική και πνευματική ασθένεια τουλάχιστο...

 

ΜΙΚΡΟΚΕΙΜΕΝΑ

ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΗ

 

Άρχισε να γερνάει.το κατάλαβε από κάτι άσπρες τρίχες που γέμισε το στήθος του ακόμα και στο τρίχωμα της ήβης διέκρινε άσπρες τρίχες.έβγαλε το συμπέρασμα πως ο κόσμος κινείται σε δύο άξονες.ο μεγάλος άξονας όπως εκείνος του ποδηλάτου είναι ο φαλλός κι ο δεύτερος άξονας επίσης του ποδηλάτου είναι εκείνος του χρήματος. Ο συνδυασμός αυτών των δύο αξόνων που θα μπορούσες να τους πεις και μοχλούς έδινε την ώθησε σχεδόν σε όλες τις εκφάνσεις της κοινωνικής και πολιτικής ζωής του τόπου.ο ιερέας λόγου χάρη αν τον έγδυνες θα πρόσεχες πως το πέος του ήτο αναποδογυρισμένο σε σημείο που κάθε στύση θα του προκαλούσε υπέρμετρο πόνο.το δε αιδοίο της γειτόνισσάς του της μελισσάνθης μιας ξανθής ρουμάνας άρτι αφιχθείσης εκ βουκουρεστίου ήτο  χωρισμένο επακριβώς εις δύο εξογκούμενα χείλη όπου οι τρίχες δεν έπαιζαν ρόλο αφού είχαν όλες σχεδόν ξυρισθεί και περιορίζονταν εις μικρήν λωρίδα ανερχομένην προς την κατεύθυνση της κοιλιακής χώρας. Ο παπάς δεν ήτο εις θέση να εξομολογήσει την γειτόνισσα διότι εκείνη οσάκις το απεπειράτο εγλάρωνε και την έπαιρνε ο ύπνος και έτσι η όλη διαδικασία διεκόπτετο προς όφελος της εκκλησιαστικής αρχής ήτις ελάμβανε τα μέτρα της δια την άμεμπτον συμπεριφορά των εγγεγραμένων μελών της.μια μέρα η μολδαβή άλλη γειτόνισσα αυτή όταν το έμαθε προσεφέρθη να την αντικαταστήσει και προσήλθε στον σκάμνο ημίσειαν ώρα ενωρίτερον όπου το παπαδοπαίδι επρόλαβε και την πήρε κατόπι αυνανιζόμενον όπισθεν του σκάμνου οσάκις αύτη εστέναζεν καθ΄όλη την διάρκεια της εξομολογήσεως.να μη σας τα πολυλογώ ο ιερέας κλέφτηκε με τη μολδαβή και ανεχώρησαν προς άγνωστη κατεύθυνση αφήνοντας πίσω ορφανά τρία τέκνα και μίαν σύζυγον απαρηγόρητα.ύστερα απ΄αυτό το συμβάν ο ίδιος ο αρχιεπίσκοπος ανέλαβε να εξομολογεί στο εξής τις παραπονούμενες ώστε ουδείς πλέον είχε παράπονο και το ποίμνιον ησύχασε και ηύρε την ησυχία του όλο το χωριό και η κοινότης ολόκληρη...

ΠΟΙΗΣΗ

ΛΟΓΟΚΛΟΠΗ

 

Ξέφυγε το ντρόουν και το ρίξανε

Οι φρουροί της επανάστασης λυπήθηκε

Ο Τράμπ και δεν αντιδίκισε τόσοι πεθαμένοι

Αλήθεια και στη γάζα τόσα παιδιά σκοτωμένα

Ο χίτλερ χάϊδευε τα παιδιά κι ύστερα οι ρώσσοι τους έκοβαν το λαιμό με τα κονσερβο

Κούτια...το αίμα πρέπει πάντα νάναι κόκκινο όπως του Ευαγόρα του παλληκαρίδη όπως του χρίστου του κκέλη και του μυρτή.

Οι ακακίες στη μά γιατί με τρόμαζαν τόσο

Το κίτρινο σημάδι του κακού όχι ο βαν γκογκ δεν έχει σχέση εκείνος φύτεψε λένε μόνος του τη σφαίρα στην κοιλιά του ο γκωγκέν ένιψε τας χείρας του. Κι οι δυο μάρτυρες

Απούλητα έργα, κι ο τεό ακολούθησε στον τάφο η ιστορία γράφεται με κλισέ αδικαίωτα

Κι ο σεζάν είχε το έργο παραμάσχαλα να το πουλήσει και το χάρισε σ΄ένα μουσικό...

Πάρτε κύριε ένα πίνακα βοηθείστε τον ταλαίπωρο ζωγράφο μη στραγγίσει και δεν μπορεί να έρθει σε συνουσία με τη μούσα

Ποια μούσα κύριε εδώ μιλάμε για γκέισσες

Ακριβοπληρωμένες θεία έμπνευση χρώματα λιλά με αντίθεση το πράσινο πικάσσο ψάρεμα και φιγούρες με τον τρόπο του...

Όλα είναι σχετικά φίλε μου, τα πάντα ρει

Μη γινόμαστε λογοκλόποι τώρα στα γεράματα....

ΠΟΙΗΣΗ

 

       ΣΑΝ ΙΣΤΟΣ ΣΗΜΑΙΑΣ

 

Μόλις η αυγή φωτίσει τον φεγγίτη μου

Όλα τα όνειρα εξατμίζονται, πια δεν τα θυμάμαι

Θραύσματα ενίοτε με συνοδεύουν την ημέρα

Δηλώνοντας τις ξεχασμένες φαντασίες τις ορμές που ξέμειναν απραγματοποίητες

Κι απαιτητικά γυρεύουν να διεισδύσουν

Στην άτονη ασήμαντη καθημερινότητά μας

Διεισδύουν και σκοντάφτεις επάνω τους

Οσάκις επιχειρήσεις πράγματα αδύνατα

Μικροψυχίες και συμβάσεις περιφράξεις

Του περίγυρού σου που δεν νογά κι ούτε

Βλέπει σαν τυφλοπόντικας που έχει κατα

Ντήσει κι η βάλανός μας εσαεί εν στύσει σαν ιστός

Σημαίας που λέει κι ο ποιητής ανάμεσα στα

Σκέλια μας τα νεανικά...

ΑΝΑΡΧΙΑ

«Όλες οι θρησκείες είναι σκληρές, όλες είναι βασισμένες πάνω στο αίμα.γιατί όλες στηρίζονται πάνω στην ιδέα της θυσίας, θέλω να πω, επάνω στην διαρκή θυσία της ανθρωπότητας στην αχόρταγη εκδικητικότητα της θεότητας.

Σ΄αυτό το αιματηρό μυστήριο ο άνθρωπος είναι πάντοτε το θύμα, και ο ιερέας- άνθρωπος επίσης, αλλά προνομιούχος ένεκεν θείας χάριτος- είναι ο θεϊκός εκτελεστής.

 

Αυτό εξηγεί γιατί οι ιερείς όλων των θρησκειών, οι καλύτεροι,οι πιο ανθρωπιστές, οι πιο ευγενείς, σχεδόν πάντοτε  έχουν  στο βάθος της καρδιάς τους, και αν όχι στη καρδιά τους, στις φαντασίες τους, στα μυαλά τους (και γνωρίζουμε την φοβερή επίδραση που έχουν στις καρδιές των ανθρώπων)- κάτι το απάνθρωπο και αιμοχαρές.»

 

 (ΘΕΟΣ ΚΑΙ ΚΡΑΤΟΣ) ΜΠΑΚΟΥΝΙΝ