ΔΟΛΟΦΟΝΙΕΣ

ΟΡΕΣΤΗΣ 4

Ψάχνουν ακόμα μέσα στις καυστικός λίμνες για τα πτώματα που ελλείπουν.εκείνος κυκλοφορεί την εικόνα του ήρεμου ευγενικού φυλακισμένου.ίσως έτσι κερδίσει την συμπάθεια σκέφτεται των φρουρών.ίσως έτσι κερδίσει κάποια χρόνια στο απώτερο μέλλον της αποφυλάκισης.το πτώμα σε πλήρη αποσύνθεση.δύσκολο να αποφανθούν χρειάζονται περαιτέρω εξετάσεις.DNA κλπ. Πλάκες του πεζοδρομίου για να βυθίζεται εύκολα η βαλίτσα.ήταν επαγγελματίας.το μοντέλο που τη γλύτωσε έκανε το δικηγόρο υπεράσπισης.μάλλον βαλτή θα ήτανε απ΄τους συγγενείς εκεί στη Βουλγαρία.όζει όλα όζουν.η χθαμαλή ζωή μας βρωμισε απ΄τη μια άκρη ως την άλλη.μια κοινωνία σε σήψη.βαθιά.στα κόκκινα νερά των εγκαταλειμμένων λιμνών των ανενεργών μεταλλείων.μένεις σιωπηλός.αλλά πρέπει να τα βγάλεις έξω μη σε πλακώσουν σύψυχα.οι δολοφόνοι σκοτώνουν την ψυχή μας μαζί με τα γυναικεία σώματα που πετάνε στις λίμνες.

minima

ΕΠΙΣΚΕΨΗ

 

Το φεγγάρι φαινόταν να ταλαντεύεται στο θόλο τ΄ουρανού.ήταν και τα μάτια του κουρασμένα.η αύρα του φυσούσε στο πρόσωπο και τον δρόσιζε.ας ήταν καλά η μάνα του δεν τον ξεχνούσε.ακόμα κι απ΄το σκοτεινό παλάτι του πλούτωνα ξέφευγε φορές φορές απ΄τις φοβερές εκείνες σκύλες που γλέπουνε τις τρομερές πύλες κι ερχότανε καθότανε μαζί του για λίγο στη βεραντούλα του σπιτιού στο χωριό που πουλήθηκε, και τα λέγανε μια χαρά ώς το ξημέρωμα.ύστερα σαν σκια χανότανε την ώρα που εκείνος έγερνε πίσω στην καρέκλα νυσταγμένος.

ΣΥΜΒΟΛΙΣΜΟΣ

Λυκόφως μυστικής βραδυάς

 

PAUL VERLAIN

 

Ανάμνηση Λυκόφωτος

Αναλαμπές του κόκκινου που τρέμουνε στον

Φλογισμένο ορίζοντα

 Ελπίδας αναμμένης πισωστρατώντας

Μεγαλώνοντας σαν τοίχος

Ένα μυστήριο πλήθος λουλουδιών

-Ντάλιες, κρίνα, τουλίπες νεραγκούλες –

 Πετιούνται ολόγυρα απ΄την πέργκολα, κυλάνε

Ανάμεσα στην άρρωστη πνοή

 Αρώματα βαρειά ζεστά, το δηλητήριο

_Ντάλιες, κρίνα, τουλίπες, νεραγκούλες_

Πνίγοντας τις αισθήσεις , την ψυχή και το μυαλό,

Σμίγει σε  μια πελώρια λιποθυμιά,

Τη μνήμη του  Λυκόφωτος.

Titre : Crépuscule du soir mystique

Poète : Paul Verlaine (1844-1896)

Recueil : Poèmes saturniens (1866).

 

 

 

Le Souvenir avec le Crépuscule

 Rougeoie et tremble à l'ardent horizon

 De l'Espérance en flamme qui recule

 Et s'agrandit ainsi qu'une cloison

 Mystérieuse où mainte floraison

— Dahlia, lys, tulipe et renoncule —

S'élance autour d'un treillis, et circule

 Parmi la maladive exhalaison

 De parfums lourds et chauds, dont le poison

— Dahlia, lys, tulipe et renoncule —

Noyant mes sens, mon âme et ma raison,

 Mêle, dans une immense pâmoison,

 Le Souvenir avec le Crépuscule.

 

ΤΑ ΗΜΙΤΕΛΗ

Έχυσε τον καφέ και δεν τόχε για καλό σημάδι.προτίμησε να ξαναβάλει το μπρίκι στη φωτιά και να γυρίσει σελίδα.πάει τελείωσε.εξ΄άλλου η μνήμη του έπαψε να πονά,ένα συναίσθημα μόνο αμυδρό, κάτι σαν πούσι, μια ερημιά πλάκωσε την ψυχή του.στη σκέψη του όλο τριγύριζε η ιδέα πως δεν ήθελε να πεθάνει δίχως να την ξαναδεί.

Κάτι συνεφάκια στα μάτια του φοβήθηκε μην τυφλωθεί.έτρεξε στο γιατρό.δεν βρήκε  τίποτα αλλά του έγραψε πάλι βιταμίνες κι ένα υγρό τέσσερις φορές την ημέρα.όταν το βάζει τσούζει.

ΕΓΧΩΡΙΑ

Να ξαναρχίσω απ΄την αρχή

Μες τη μοναξιά μου την πικρή

Να γράφω στίχους

Άσπρους στίχους

Πάνω στους τοίχους

 

Υπάρχουν αναγνώσματα που σε συνοδεύουν για πάντα.του Καμύ λ.χ. η πανούκλα, εκεί που παραξενεύεται που δεν ήθελαν εκείνοι που κόλλησαν την αρρώστια, να πεθάνουν.

 

Υπάρχουν πολλές παγίδες για ένα καλλιτέχνη.

Η παγίδα λ.χ. του χρόνου, να θέλεις να αναπαράγεις τον χρόνο, εν τη ροή του, να τρέχεις λαχανιασμένος πίσω του,να σε νοιάζουν οι ημερομηνίες, το ποτάμι που τρέχει.ρεαλισμός λέει,στήνεις ένα καθρέφτη στο δρόμο.στήσε έναν καθρέφτη μέσα σου, να διαφαίνονται τα διαδραματιζόμενα εντός σου.ο καβάφης τόκανε γι αυτό μίλησε για τους κύκλωπες που μας ζώνουν εν ζωή πραγματική.και τόσα άλλα...

Νεκρή φύση του Courbet, όντας φυλακισμένος ύστερα που βρέθηκε ένοχος για τη συμμετοχή του στην Κομμούνα το 1871

  

COURBET - ΡΕΑΛΙΣΜΟΣ

Je tiens aussi que le peinture est un art essessiellment concret et ne peut consister que dans la representation des choses reelles et existantes. C’ est une langue toute physique, qui se compose, pour mots, de tous les objets visibles. Un objet abstrait, pour mots, de tous les objets visibles. Un objet abstraut, non visible, non existant, n’est pas du domaine de la peinture. L’imagination dans l’art consiste a savoir trouver l’ expression la plus complete d’ une chose existante mais jamais a supposer ou a creer cette chose meme.

 

GUSTAVE COURBET

 

ΟΙ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΕΣ ΤΗΣ ΣΥΓΧΡΟΝΗΣ ΤΕΧΝΗΣ

 Gustave Courbet: Επιστολή προς ομάδα φοιτητών

Με τη βοήθεια του δημοσιογράφου Castagnary, ο Courbet έγραψε και δημοσίευσε την παρούσα επιστολή απαντώντας σε αίτημα ορισμένων φοιτητών που αποσύρθηκαν από την Ecole για να διαμαρτυρηθούν για τις μεθόδους της. Αν και ο Courbet δεν άνοιξε κανένα σχολείο, συνήθιζε να δίνει οδηγίες και κριτική στους φοιτητές για περίπου ένα χρόνο σε ένα ενοικιαζόμενο στούντιο, όπου το μοντέλο ήταν συνήθως άλογο ή ταύρος που κρατούσε ένας χωρικός.

Κύριοι και αγαπητοί φίλοι, Παρίσι, 25 Δεκεμβρίου 1861

 Θέλετε να ανοίξετε ένα στούντιο ζωγραφικής στο οποίο μπορείτε να συνεχίσετε ελεύθερα την καλλιτεχνική σας εκπαίδευση και είστε αρκετά ευγενικοί ώστε να επιθυμείτε να το τοποθετήσετε κάτω από την καθοδήγησή μου. Πριν δώσω κάποια απάντηση, πρέπει να είμαστε σαφείς σχετικά με την έννοια αυτής της λέξης KΑΘΟΔΗΓΗΣΗ. Δεν μπορώ να δεχθώ για μένα τη σχέση  του καθηγητή και του μαθητή μαζί σας.
 Θα ήθελα να σας εξηγήσω αυτό που είπα πρόσφατα στο Συνέλευση του Ανβέρ: Δεν έχω και δεν μπορώ να έχω φοιτητές.
Εγώ που πιστεύω ότι κάθε καλλιτέχνης πρέπει να είναι ο δάσκαλος του εαυτού του, δεν μπορώ να σκεφτώ ότι θα γίνω καθηγητής.
Δεν μπορώ να διδάξω την τέχνη μου, ούτε την τέχνη οποιασδήποτε σχολής, διότι αρνούμαι ότι η τέχνη μπορεί να διδαχθεί και επειδή, με άλλα λόγια, υποστηρίζω ότι η τέχνη είναι εντελώς ατομική και το ταλέντο κάθε καλλιτέχνη είναι μόνο το αποτέλεσμα της δικής  του  έμπνευσης και της δικής του μελέτης της παράδοσης.
 Επιπλέον, λέω ότι η τέχνη ή το ταλέντο ενός καλλιτέχνη μπορεί να είναι (κατά την άποψή μου) μόνο τα  μέσα από την εφαρμογή των προσωπικών του ικανοτήτων στις ιδέες και τα αντικείμενα της εποχής που ζει.
 Ιδιαίτερα, η τέχνη στη ζωγραφική μπορεί να αποτελείται μόνο από την αναπαράσταση αντικειμένων που είναι ορατά και απτά στον καλλιτέχνη.
 Ο χρόνος δεν μπορεί να απεικονιστεί παρά μόνο από τους δικούς του καλλιτέχνες. Θέλω να πω από τους καλλιτέχνες που έζησαν κατά τη διάρκεια αυτή. Πιστεύω ότι οι καλλιτέχνες ενός αιώνα είναι εντελώς ανίκανοι  στην   απεικόνιση των αντικειμένων ενός προηγούμενου ή ενός μελλοντικού αιώνα, με άλλα λόγια να ζωγραφίζουν είτε το παρελθόν είτε το μέλλον.
Υπό αυτήν την έννοια αρνούμαι την έννοια της ιστορικής τέχνης όπως εφαρμόζεται στο παρελθόν. Η ιστορική τέχνη είναι, από την ουσία της, σύγχρονη. Κάθε εποχή πρέπει να έχει τους καλλιτέχνες της, οι οποίοι θα την εκφράσουν και θα την απεικονίσουν για το μέλλον. Μια εποχή που δεν μπόρεσε να εκφραστεί μέσα από τους δικούς της καλλιτέχνες, δεν έχει το δικαίωμα να εκφράζεται από εξωγενείς καλλιτέχνες. Αυτό θα ήταν η παραποίηση της ιστορίας.
Η ιστορία μιας εποχής τελειώνει με την ίδια την εποχή και με εκείνους τους εκπροσώπους της που την εξέφρασαν. Δεν γίνεται  οι νέες εποχές  να προσθέσουν κάτι στην έκφραση των παρελθόντων εποχών, να μεγαλοποιούν ή να ωραιοποιούν το παρελθόν. Αυτό που υπήρξε υπήρξε. Είναι καθήκον του ανθρώπινου πνεύματος να ξεκινά πάντα εκ νέου, πάντα στο παρόν, λαμβάνοντας ως σημείο εκκίνησης αυτό που έχει ήδη επιτευχθεί. Δεν πρέπει ποτέ να ξεκινήσουμε κάτι ξανά, αλλά πάντα να πηγαίνουμε από τη σύνθεση στη σύνθεση, από το συμπέρασμα στο συμπέρασμα.
Οι αληθινοί καλλιτέχνες είναι αυτοί που αναλαμβάνουν την εποχή τους ακριβώς στο σημείο στο οποίο μεταφέρθηκε από τις προηγούμενες γενιές. Το να πηγαίνεις πίσω είναι να μην κάνεις τίποτα, να εργάζεσαι χωρίς αποτέλεσμα, είναι σαν να μην έχεις  καταλάβει ούτε να έχεις επωφεληθεί τίποτα από τα διδάγματα του παρελθόντος. Αυτό εξηγεί γιατί όλα τα αρχαϊκά σχολεία πάντοτε τέλειωσαν καταλήγοντας να είναι  τα πιο άχρηστα σύνολα.
Πιστεύω επίσης ότι η ζωγραφική είναι μια ουσιαστικά ΧΕΙΡΟΠΙΑΣΤΗ τέχνη και μπορεί να αποτελείται μόνο από την αναπαράσταση ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΩΝ ΚΑΙ ΥΠΑΡΚΤΩΝ  αντικειμένων. Είναι μια εντελώς φυσική γλώσσα που έχει ως λέξεις όλα τα ορατά αντικείμενα και ένα αντικείμενο ΑΦΗΡΗΜΕΝΟ, αόρατο και ανύπαρκτο, δεν είναι μέρος
 Του τομέα της  ζωγραφικής ». Η φαντασία στην τέχνη συνίσταται στη γνώση του πώς να βρούμε την πληρέστερη έκφραση ενός υπάρχοντος αντικειμένου, αλλά ποτέ στo να  υποθέσουμε ή να  δημιουργήσουμε το ίδιο το αντικείμενο. 
 Η ομορφιά είναι στη φύση και στην πραγματικότητα συναντάται στις πιο ποικίλες μορφές. Μόλις βρεθεί, ανήκει στην τέχνη ή μάλλον στον καλλιτέχνη που είναι σε θέση να το αντιληφθεί. Μόλις η ομορφιά είναι πραγματική και ορατή, έχει τη δική της καλλιτεχνική έκφραση. Αλλά η τεχνητότητα δεν έχει καμία δραστηριότητα που να ενισχύει αυτήν την έκφραση. Δεν μπορεί να εισέλθει σε αυτό χωρίς να διακινδυνεύσει τη στρέβλωση και την επακόλουθη εξασθένιση. Η ομορφιά που βασίζεται στη φύση είναι ανώτερη από όλες τις καλλιτεχνικές συμβάσεις.
Εδώ είναι η βάση των ιδεών μου στην τέχνη. Με τέτοιες ιδέες, το να ανοίξουμε ένα σχολείο στο οποίο θα διδάσκονταν συμβατικές αρχές θα ήταν σαν να επιστρέφουμε στις ατελείς και βαρετές περιγραφές που μέχρι τώρα κατεύθυναν  παντού τη σύγχρονη τέχνη.
Δεν μπορεί να υπάρξει σχολείο, υπάρχουν μόνο ζωγράφοι. Τα σχολεία υπηρετούν μόνο στην έρευνα σχετικά με τις αναλυτικές διαδικασίες της τέχνης. Κανένα σχολείο δεν μπορεί να οδηγήσει στη σύνθεση μεμονωμένα. Η ζωγραφική δεν μπορεί, χωρίς να πέσει στην αφαίρεση, να επιτρέψει σε μια συγκεκριμένη πτυχή της τέχνης να κυριαρχήσει, είτε πρόκειται για σχέδιο, χρώμα, σύνθεση, είτε οποιαδήποτε από τις άλλες πολλαπλές πτυχές των οποίων το σύνολο συνιστά αυτή την τέχνη. Επομένως δεν μπορώ να προσποιηθώ ότι θα ανοίξω ένα σχολείο στο οποίο θα πλάθω μαθητές, να διδάξω αυτή ή εκείνη τη μερική παράδοση της τέχνης.

Μπορώ μόνο να εξηγήσω στους καλλιτέχνες, οι οποίοι θα είναι οι συνεργάτες μου και όχι οι μαθητές μου, τη μέθοδο σύμφωνα με την οποία, κατά τη γνώμη μου, γίνεται ένας ζωγράφος που έχω κι ο ίδιος ακολουθήσει απ΄την αρχή της σταδιοδρομίας μου, αφήνοντας στον καθένα την πλήρη κατεύθυνση της δικής του  ατομικότητας, την πλήρη ελευθερία της προσωπικής του έκφρασης στην εφαρμογή αυτής της μεθόδου. Η ίδρυση ενός κοινού εργαστηρίου, φέρνοντας στο νου τις καρποφόρες συνεργασίες των εργαστηρίων της Αναγέννησης, μπορεί σίγουρα να είναι χρήσιμη για την επίτευξη αυτού του στόχου και να συμβάλει στο άνοιγμα της φάσης της σύγχρονης ζωγραφικής. Για να το πετύχω, θα προσφέρω τον εαυτό μου με προθυμία σε ό, τι επιθυμείτε από μένα.

Δικός σας με όλη μου την καρδιά.

 GUSTAVE COURBET

ΕΓΧΩΡΙΑ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ

ΜΠΟΡΑ ΕΙΝΑΙ ΘΑ ΠΕΡΑΣΕΙ  (μικροκείμενα)

 

Απορούσε που δεν μπορούσε να τον φτάσει.ενώ εκείνος πήγαινε αργά, αυτός αγκομαχώντας, ιδρωμένος, δρασκελούσε τα χαντάκια, περνούσε πάνω απ΄τις σχάρες

των ομβρίων υδάτων, σκαρφάλωνε σε χαμηλούς φράκτες, τίποτα.όλο και προπορευόταν εκείνος κι αυτός ασθμαίνοντας ερχόταν από πίσω. Αποφάσισε στο τέλος ν΄αλλάξει τακτική.άρχισε να πηδά, να κάθεται οκλαδόν,να μαζεύει το σώμα του όπως κάνουνε οι γάτες να ορμά και σχεδόν να αιωρείται επ΄ολίγον, το πρόσεξε πως μπορούσε κι αυτό να το κάνει ύστερα από αρκετή προπόνηση.στο τέλος κατάφερε να μειώσει την απόσταση στο ελαχιστο, αυτό που λεμε απόσταση αναπνοής, ναι, σχεδόν ένοιωθε την ανάσα του στον πρωϊνό αέρα, μύριζε τον ιδρώτα του, να,έτσι να κανε και θα τον άγγιζε, θα τον γράπωνε απ΄τον ώμο, θα τούλεγε, σ΄έπιασε ωρέ, τι νόμιζες θα μου ξεφύγεις; Κι ο άλλος, μειδιώντας αδιόρατα, θα του ξέφευγε γλιστρώντας απαλά απ΄το γράπωμά του και προχωρώντας το ίδιο σταθερά και μπροστά κι ας ένοιωθε την ανάσα του πια μέσα στα ρουθούνια του να τον γαργαλά και να του ξεσηκώνει το πεπτικό του σύστημα.στο τελος καταλαβε το ματαιο των προσπαθειών του, στάθηκε, άναψε τσιγάρο, κι ο άλλος στάθηκε τώρα, τον περίμενε ίσως,μάλλον του άρεσε που κάποιος επιτέλους τον ακολουθούσε, δεν αισθανότανε στο εξής μόνος, έκανε κι αυτός τσιγάρο, ο εαυτος του σκέφτηκε μάλλον θάναι, κι όχι κανένας ξένος όπως είχε πριν νομίσει, το συνήθισε κι αυτό κι άλλαξε ρότα,μπόρα είναι είπε χαμηλόφωνα, θα περάσει όπως τόσα άλλα...

ΚΟΙΝΩΝΙΚΑ

ΠΙΚΡΕΣ ΔΙΑΠΙΣΤΩΣΕΙΣ

 

Σιγά σιγά ξεχνάμε τις λέξεις της παιδικής μας ηλικίας.φεύγουνε και πάνε σε χαμηλά αμπάρια της μνήμης.δεν καταστρέφονται τελείως απ΄τη λήθη.με την πρώτη ευκαιρία ανασύρονται,με το πρώτο συναπάντημα επιστρέφουν.όμως από μόνες τους αποσύρονται.αυτό είναι φυσιολογικό.διότι η γλώσσα δεν είναι μια λειτουργία από μόνη της.είναι άμεσα συνδεδεμένη με τον άλλο,συνδυάζεται και ζωντανεύει εν τη ομιλία,εν τη συναντήσει, στην ομάδα ζει και αναπτύσσεαι, κι όταν τα πράματα αλλάζουν, αποσύρονται λέξεις, υποχωρούν,δίνουν τη θέση τους σε άλλες,σβύνουν, ανανεώνονται,συμμορφώνονται με τα νέα δοδομένα.το λεξιλόγιο σήμερα των παιδιών άλλαξε σε σχέση με το παλιό.εξ΄άλλου σήμερα η εικόνα παρίσφρυσε και εκτόπισε τον λόγο σε πολλές περιπτώσεις. Το μυαλό των παιδιών πλέον ελέγχεται, κυοφορείται η νέα γενεά των ηλιθίων,των υπάκουων ατόμων,των καταναλωτικών όντων της σημερινής ακραίας καπιταλιστικής ιδεολογίας.

ΟΔΥΣΣΕΙΑ - Νεοκλής Κυριάκου

Για κείνον λέγε Μούσα τον πολύτροπο
Που τράβηξε πολλά, το κάστρο σαν εκούρσεψε
Το ξακουστό της Τροίας.και γνώρισε πολλές στον κόσμο
Πολιτείες και τις γνώμες τους, κι έπαθε πολλά στα πέλαγα
μεσ την ψυχή του, πεθυμώντας τόσο να σώσει τους συντρόφους του
Και πίσω να τους φέρει.


Ἄνδρα μοι ἔννεπε, Μοῦσα, πολύτροπον, ὃς μάλα πολλὰ
πλάγχθη, ἐπεὶ Τροίης ἱερὸν πτολίεθρον ἔπερσε·
πολλῶν δ’ ἀνθρώπων ἴδεν ἄστεα καὶ νόον ἔγνω,
πολλὰ δ’ ὅ γ’ ἐν πόντῳ πάθεν ἄλγεα ὃν κατὰ θυμόν,
ἀρνύμενος ἥν τε ψυχὴν καὶ νόστον ἑταίρων.

Μια μικρή απόπειρα να μεταφράσω, εγώ ο ταπεινός
Ένα κομματάκι απ΄το φοβερό αυτό έπος. Θέλω να δείξω πως
Με λίγη μελέτη, δεν είναι αδύνατο ακόμα και σ΄ένα κοινό
θνητό να αναγνώσει και να καταλάβει το ποίημα ετούτο.